|
(Das Hochzeitsschinkenklopfen)
E Hochzeit wor do einst im Gong om Diefedaal do hinne, es wurd gefeiert dort sehr long, kaan wor im Bett zu finne.
Om Vordaach ging des Fäst scho lous mim grouße Polderkrach, die Gaudi wor gonz riesegrouß, dä Bräutigam dä wurd' scho schwach.
Om Samsdaach donn, o welsch e Freud, do gings vorn Traualtar; kaan ohner hot's bis doo bereut, daß eugelaade wor.
Die Stunde ginge schnäll dahin, der Owend is donn kumme, die Fästgäst in dem Haus do drinn - es wor es grouße Summe -, die amisierte sisch gewiß bei Speise un bei Tronk,
wies bei'ner Hochzeit üblisch is, erzählt wurde monscher Schwonk.
Uff ohmohl kimmt ohm die Idee, mä kennt noch äbbes mache, des wou für alle wär räscht schee, es gäb doch viele Sache! Mä üwwerläischt sisch hin und her,
wos könnt mä blouß do spiele. Mitunner isses doch räscht schwer ins Schwazze do zu ziele.
Gesproche wädd von Daam und Mühl, vom Pfänderrauszuzoppe, von Raatespiele mit Gefühl, mä kimmt uffs Schinkekloppe.
"Des wär sou wos fürs Hochzeitsfäst", säischt ohner gonz verstohle, "do könnt mä, wos noch nie gewäst, die Verwondte all versohle!"
Dem Vorschlaach stimmte alle zu, die Begeisterung noch steischt, weil donn auch ohner gonz im Nu sisch üwwern Stuhl schon beischt!
Im Kreis stäin alle donn herum, mä durft sogar a foppe, im Schwung wor do des Publikum beim Hochzeitsschinkekloppe.
A Weiblein kaame on die Reih', denn Ausnaahm gab es nischt, un monscher wor donn do debei, der uff en Schlaach erpischt.
Doch noch ner Zeit, do ließ des naach, mä wor gut in de Wolle; denn von dem feste, harte Schlaach do worn die Händ geschwolle.
Om näxte Daach, oh welsch ein Graus, und des seun gor kaa Witze, do konnt in sällem Hochzeitshaus kaan ohner Mensch mäi sitze.
Karl-Heinz Neeb
|